PL logo EN
Szukaj |
Aktualności - WYNIKI KONKURSU
1 nagroda: Margarita Novikova, Seasicknesses, 2013, Rosja
 
 
Seasicknesses:
Film powstał podczas jednomiesięcznej ekspedycji na Pacyfiku.
Główną ideą filmu było uchwycenie wspaniałości i ogromu oceanu, jego kosmicznego rytmu i toczącej się wieczności na tle małych istot ludzkich na statku pośród oceanu, zaprzątniętych swoimi drobnymi problemami.
Ludzie (marynarze, naukowcy oraz kłusownicy) są obecni w filmie tylko poprzez swoje głosy – dyskutują, przekonują się nawzajem, rozmawiają ze sobą o prostych sprawach, a niekiedy także o różnych wątpliwych moralnie interesach – a ocean wybrzmiewa i porusza się, jako jedyny widoczny w kolejnych ujęciach. Z perspektywy oceanu ani sami ludzie, ani ich sprawy nie są ważne.
 
Margarita Nowikowa 
margarita-novikova.wix.com/mnovikova 
 
Margarita Nowikowa (ur. w Moskwie) pracowała w studiu dokumentalnych form filmowych podczas studiów na Moskiewskim Instytucie Inżynierii i Fizyki (MEPhl). Ukończyła studia ze stopniem inżyniera. Następnie studiowała na specjalizacji telewizyjnej na Wydziale Dziennikarstwa Moskiewskiego Uniwersytetu Państwowego. Pracowała dla wielu stacji telewizyjnych (z Wielkiej Brytanii, Francji, Stanów Zjednoczonych i Kanady), które po ogłoszeniu pierestrojki często przyjeżdżały najpierw do ZSRR, a potem do Rosji (w latach 1989–1993). W latach 1991–1992 współpracowała z Aleksandrem Selinem – autorem historii charakteryzujących się absurdalnym humorem – przy serialu telewizyjnym jako montażystka i szef ekipy. Była autorką filmów dokumentalnych dla programu Reporter, nadawanego w rosyjskiej telewizji w latach 1993–1994.
W 2010 r. ukończyła Wyższą szkołę Fotografii i Multimediów im. Rodczenki w Moskwie (Kurs teorii i praktyki wideoartu).
Członkini Związku Artystów Moskiewskich od 2014 roku.
Brała udział w licznych wystawach, m.in. w 4. i 5. Moskiewskim Biennale Sztuki Współczesnej (2011 i 2013), w Międzynarodowym Biennale VIDEOAKT w Barcelonie (2011), Festiwalu Video Miden w Grecji (2013), w wydarzeniu Kosmos na ziemi i na niebie w Ghent w Belgii (2013), Lost Spaces w Berlinie (2014), tam również podczas Nomaden Kino, podczas festiwalu Videoholica w Warnie w Bułgarii (2014), na politycznym pokazie BRAVE NEW WORLD („Nowy wspaniały świat”) w berlińskim Institut für Alles Mögliche, w festiwalu sztuki wideo Crosstalk (Budapeszt), w charytatywnej aukcji sztuki BERLIN DLA UKRAINY (koordynatorka, Berlin 2015), w pokazie Time is Love (San Diego, USA, 2015 i Tirana, Albania, 2015).
 
 
2 nagroda: Pat Dudek, Krótka kakofonia brzydoty, 2014, Polska
 
 
[KOMENTARZ AUTORSKI]
“Krótka Kakofonia Brzydoty” jest filmem o tym, jak wiele rzeczy w życiu nie ma znaczenia. Pod pozorem adaptacji wiersza “Topielice” Marii Pawlikowskiej-Jasnorzewskiej, usiłowałem osiągnąć obiektywizm w przedstawieniu takich postaw jak nihilizm, redukcja wartości oraz wątpliwości światopoglądowe.
Wideo bazuje na kombinacji przeciwległych cech; nadmierna estetyzacja współgra tu ze zdegradowaną jakością, poetyka z dziecięcym bełkotem, naturalistyczny dokument przeplata się z surrealizmem narracji, a wartość ludzkiego życia zmierzona zostaje skalą towarzyszącej w nim brzydoty.
Pozorny porządek logicznych odpowiedzi zostaje zachwiany, widzowi sugerowane jest pytanie o prawdopodobieństwo odnalezienia surowej prawdy w doświadczeniu z pozoru odrealnionym i komicznym. Jednak narracja pozwala samemu ocenić, czy w konkluzji odnajdujemy uniwersalną  prawdę, czy jest to jedynie transpozycja „filozofii zwątpienia” zawartej w wierszu.
 
Pat Dudek ( urodzony w 1992 roku) obecnie studiuje Film i Multimedia w Warszawskiej Wyższej Szkole Filmowej, absolwent Liceum Plastycznego im. Wojciecha Gersona w Warszawie. Jego zainteresowania to: sztuki wizualne (grafika), audio (produkcja, dźwięk, wokal), wideo i performance. Inspiracją dla Pata Dudka jest praktyka współczesnych artystów konceptualnych, rytuały i sztuka prymitywna. W swoich pracach łączy kwestie społeczne, takie jak niezdolność do adaptacji, bezosobowość czy wpływ agresywnego kapitalizmu na duchowość i rytuały ludowe. Współzałożyciel i wokalista muzycznego projektu Undine.
 
Wyróżnienie honorowe:
 
Monika Czyżyk, Ten pierwszy to jestem ja, 2014, Polska
 
Ten pierwszy to jestem ja to wideo dokument ukazujący starszego mężczyznę z Polski, który wyświetla i komentuje zestaw slajdów. Odbiorca nie widzi mówiącego, a jedynie ścianę i wnętrze pokoju oraz prezentowane slajdy. Film – cicha medytacja nad minionym czasem i wspomnieniami, które odchodzą wraz z postaciami ze slajdów – wprowadza widzów w nastrój melancholii. 
 
Monika Czyżyk (ur. w 1989 r. w Polsce) jest interdyscyplinarną artystką i autorką filmów, mieszkającą i pracującą w Helsinkach. Ukończyła studia magisterskie (malarstwo) na Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie oraz licencjackie studia na Akademii Sztuk Pięknych w Helsinkach (sztuka czasoprzestrzenna), gdzie obecnie kończy studia magisterskie na tym samym kierunku.
Od 2012 roku Monika porusza się na polu sztuki performance. Współpracowała z Riiną Koivisto – choreografką tańca podczas spektaklu Passage oraz Global Water Dance w Paryżu. W 2013 roku była asystentką Pauli Rayan w jej pawilonie podczas Documenta 13 w Kassel. Ostatnio pracowała przy operze Seven Deadly Sins, której producentem jest Akademia Sztuk Pięknych w Helsinkach i której premiera miała miejsce w Jatkasaari Bunkeri we wrześniu 2013 roku.
W 2014 roku jej krótki film Ten pierwszy to jestem ja przeszedł selekcję Festiwalu Eurovideo-Videographies i był prezentowany w Liége, Donostia – San Sebastián, Sarajewie, Mons, Skopje oraz Kaliningradzie. Otrzymał nominacje do nagród na Festiwalu Off Camera w Łodzi i na Krakowskim Festiwalu Górskim. Otrzymał również drugą nagrodę w konkursie Przedwiośnie w BWA w Kielcach. Jej dyplomowy film Patrzątka był wyświetlany podczas obrony w kinie Agrafka.
 
Aleksander Krzystyniak, Partia Życia,  2015, Polska
 
 
Trud, ograniczenie i pustka. Czy można być w takich warunkach szczęśliwym człowiekiem? Symboliczny dzień z życia dwojga ludzi - małżeństwa, któremu los rzucił wyzwanie. Na nowo, krok po kroku, odkrywane są pozornie zwykłe czynności, które nabierają innego wymiaru. Sytuacja jest swoistą grą, której zwieńczeniem jest wspólne rozegranie szachów. Jednak nie ma tu wygranej ani porażki ponieważ jest to tytułowa partia życia.
 
Piotr Urbaniec, Objects!, 2014, Polska
 
 
Wideo stanowi część instalacji przestrzennej w mojej pracy Objekty-wizm. Interesują mnie codzienne przedmioty i poszukiwanie nowych konstelacji, znaczeń i funkcji znanych obiektów. Umieszczam przedmioty w absurdalnych fizycznych związkach i procesach. Dokumentacja wideo prezentuje rezultaty tego działania (sukcesy i porażki). Zarejestrowałem procesy, w które zaangażowane są przedmioty niejako wbrew swojemu przeznaczeniu. Moim celem jest rzucenie wyzwania otaczającej nas rzeczywistości. To swego rodzaju bunt, tworzenie abstrakcyjnej utopii, w której absurd i hałas dominują nad porządkiem społecznym, pamięcią i przyzwyczajeniami. Więcej informacji pod adresem: http://www.intermedia.asp.krakow.pl/dyplomy/obiekty-wizm
 
Piotr Urbaniec (ur. 1992, Kraków) ukończył studia licencjackie na Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie (Wydział Intermediów, Pracownia Transmediów). Aktualnie studiuje na Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie (Wydział Sztuki Mediów, Pracownia Działań Przestrzennych Mirosława Bałki). W 2014 r. zdobył główną nagrodę w konkursie Młode Wilki oraz specjalną nagrodę dziekańską prof. Kamila Kuskowskiego. Jego prace były prezentowane w Polsce, m.in w: CSW Zamek Ujazdowski (2014), Galerii Dawida Radziszewskiego (2015), Galerii Labirynt (2014), Galerii Zona Sztuki Aktualnej (2014), Kolektyw 1a (2014), Muzeum Sztuki i Techniki Japońskiej „Manggha” (2012), Małopolskim Ogrodzie Sztuki (2014), Galerii Opcja (2013), Galerii Spokojna (2014) – oraz za granicą: Roman Susan, Chicago (2014), Latitude, Chicago (2014), Pastificio Cerere, Rzym (2014), Sziget, Budapeszt (2014). Uczestniczył w programie TVP Kultura Videogalerie (2014), a jego prace były publikowane w sieci m.in. przez SF Moma, MOMA Teens, aThe Jogging.
 
 
 
 
← Powrót
Następna edycja za:
-968 dni
Filmy konkursowe